"yolları çatallanan bahçe, evrenin belki tam olmayan, ama doğru bir görünümüdür.. newton'la schopenhauer'in tersine atanız, bir örnek, mutlak bir zamana inanmıyordu... sonsuz zaman dizilerine, gittikçe büyüyen, başdöndürücü hızla birbirine kavuşup ayrışan koşut zamanların oluşturduğu bir ağa inanıyordu...
yüzyıllar boyu birbirine yaklaşan, çatallanan, sekteye uğrayan ya da birbirinden habersiz zamanlardan örülen bu ağ bütün olaslıkları kucaklamaktadır..
biz bu zamanların bir çoğunda varolmayız, bazılarında siz varolursunuz, ben olmam; ötekilerinde ben varolurum siz olmazsınız; başkalarında ne siz ne ben varolmayız..
talihin yüzüme gülü p de sizi karşıma çıkardığı şu içinde bulunduğumuz zamanda evime geldiniz; bir başkasında bahçeden geçerken cesedimi buldunuz... gene başka birinde aynı sözleri söylüyorum ama ben bir aldatmaca, bir hayaletim..

.....
zaman sayısız geleceğe doğru hiç durmamacasına çatallanıyor.... bunlardan birinde ben sizin düşmanınızım..."
Borges